Twierdza w Kłodzku

O twierdzy w Kłodzku zapewne każdy słyszał. Na skalistym wzgórzu powyżej rynku wznosi się imponująca budowla. Wcześniej na wzgórzu tym istniał w X wieku gród warowny zniszczony w czasie walk o tron czeski w 1114 roku.

Ze względu na duże znaczenie gospodarcze i strategiczne gród był wielokrotnie przedmiotem walk toczonych między czeskimi i polskimi książętami. To doprowadziło do częstych zniszczeń i konieczności odbudowy grodu, który z czasem stał się potężnym zamkiem. Zamek w czasie wojny 30 - letniej zostaje poważnie zniszczony, a na jego ruinach Austriacy budują potężne jak na owe czasy fortyfikacje, dostosowane do ówczesnych wymogów techniki wojennej. Do największych zmian dochodzi w latach 1680- 1702, kiedy budową twierdzy kieruje włoski architekt i fortyfikator Jakub Carove.

W połowie XVIII wieku, po wojnach śląskich, Śląsk wraz z Ziemią Kłodzką przechodzi pod panowanie pruskie. Na polecenie zwycięzcy wojen śląskich, pruskiego króla Fryderyka II, rozbudowuje się fortyfikacje wzniesione dotychczas przez Austriaków. Ostatecznie w końcu XVIII wieku twierdza otrzymuje dzisiejszy kształt. Od tej pory twierdza nigdy nie była zdobywana - za wyjątkiem kampanii napoleońskiej, kiedy Kłodzko i okolice były terenem działań wojennych - służyła już tylko jako koszary i więzienie.

Od lat siedemdziesiątych pomieszczenia twierdzy były stopniowo porządkowane, zabezpieczane i przystosowywane do zwiedzania. W skład całego kompleksu wchodzą: Twierdza Główna, fort posiłkowy Owcza Góra, umocnienia polowe, obwarowania miejskie.

Obecnie udostępnione są dwie trasy podziemne: im. 1000 - lecia Państwa Polskiego i "Labirynty". Łączną długość wszystkich podziemnych korytarzy szacuje się na ok. 50 - 100 km. Twierdza w Kłodzku to jeden z najciekawszych obiektów militarnych w Europie, będąca klasycznym i unikatowym wzorem architektury obronnej tego okresu.